மணிப்பூர் மாநிலத்தின் அடர்ந்த மலைக்காடுகளுக்கு மத்தியில், இம்பால் நகரத்திலிருந்து சற்று தொலைவில் உள்ள ஒரு பயங்கரமான தனிமைப் பகுதி. உள்ளூர் மக்கள் அதை “பேய்க் காடு” என்று அழைப்பார்கள்.
அங்கு செல்லும் பாதை மழைக்காலத்தில் சேறும், கொடிகளும் நிறைந்து, இரவில் யாரும் அருகில் செல்ல மாட்டார்கள்.
இந்தக் காட்டின் ரகசியம் ஒரு கொடூரமான கதையை மறைத்து வைத்திருந்தது.
மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்பு... லீலாவின் அக்கா ஷீலா (24 வயது), அவரது அக்காவின் முன்னாள் நண்பர்களான ராஜேன் மற்றும் சுராஜ் ஆகிய இருவருடன் அந்தக் காட்டுக்குச் சென்றிருந்தாள்.
இருவரும் ஷீலாவை அங்கு அழைத்துச் சென்று, மது போதையில் கற்பழித்து, கொடூரமாக கொலை செய்து விட்டனர். ஷீலாவின் குடும்பத்தினர் போலீசில் புகார் கொடுக்க பயந்தனர்.
“மகளின் இறப்பு மோசமான முறையில் பரவினால் சமூகம் என்ன நினைக்கும்?” என்று அஞ்சி, உள்ளூர் மக்களிடம் “காட்டு விலங்கு தாக்கி இறந்துவிட்டது” என்று பொய் சொல்லி, ஷீலாவை அடக்கம் செய்து விட்டனர். காவல் துறைக்கு எந்தப் புகாரும் செல்லவில்லை.
ஆனால் லீலா (21 வயது) தன் அக்காவின் மரணத்தை மறக்கவில்லை. அவள் இரவு பகலாக வஞ்சம் கொண்டாள். “என் அக்காவை வேட்டையாடிய அந்த இரு மிருகங்களையும் நானே தீர்த்துக் கட்டுவேன்” என்று சபதம் செய்தாள்.
அதன் பிறகு லீலா ரகசியமாக கண்காணித்தாள். ராஜேன் மற்றும் சுராஜ் இருவரும் அந்தக் காட்டுப் பகுதிக்கு அடிக்கடி வந்து, அதே இடத்தில் மது அருந்தி, தங்கள் குற்றத்தை நினைத்து சிரித்துக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தாள்.
அவள் பல முறை அங்கு சென்று, தனியாக சோகமாக அமர்ந்து, அவர்கள் கண்ணில் படும் வகையில் நடித்தாள். ஆனால் அவர்கள் வராத நாட்கள் அதிகம். கிட்டத்தட்ட மூன்று ஆண்டுகளாக அவள் பொறுமையாகக் காத்திருந்தாள்.
கடந்த இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்பு, அவளின் திட்டம் இறுதியாக நிறைவேறியது.
அந்த மாலை... சூரியன் மறையும் நேரம். ராஜேன் மற்றும் சுராஜ் இருவரும் தங்கள் பைக்கில் அந்தக் காட்டுக்குள் வந்தனர். இருவரும் முழு மது போதையில் இருந்தனர். அங்கு ஒரு மரத்தடியில் லீலா தனியாக அமர்ந்திருப்பதைப் பார்த்தனர். அவள் கண்கள் சிவந்திருந்தன. முகத்தில் ஆழ்ந்த சோகம்.
“என்னம்மா இங்கே தனியா?” ராஜேன் கேட்டான்.
லீலா மெல்லிய குரலில், “வீட்டில் பெரிய சண்டை. அப்பா அம்மா என்னைப் புரிந்து கொள்ளவில்லை. இனி வீட்டுக்கு திரும்பப் போவதில்லை... இங்கேயே இருந்து விடலாம்” என்றாள்.
போதையில் இருந்த இரு மிருகங்களும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து சிரித்தனர். “இது நல்ல வாய்ப்பு” என்று மனதில் நினைத்தனர். லீலா தன் திட்டப்படி நடித்தாள். “நான் உங்களுடன் இருக்க தயாராக இருக்கிறேன். என்னைப் பாதுகாப்பாக பார்த்துக் கொள்வீர்களா?” என்று ஆசை வார்த்தைகளால் அவர்களை வலையில் இழுத்தாள்.
இருவரும் உற்சாகமடைந்தனர். அவர்கள் கொண்டு வந்த மதுபாட்டிலை லீலாவிடம் நீட்டினர். “முதலில் இதை குடி” என்றனர். லீலா, “எனக்கு பழக்கம் இல்லை... ஆனால் உங்களுக்காக குடிக்கிறேன்” என்று சொல்லி கொஞ்சம் அருந்தினாள்.
பிறகு அந்த வினோதமான, தடையற்ற உடலுறவு தொடங்கியது. லீலா தன் அக்காவுக்கு நடந்த கொடூரத்தை நினைத்தபடி, அவர்களுக்கு இசைந்து போனாள். அவர்கள் அவளை முழுமையாக அனுபவித்தனர்.
மது போதை உச்சத்தில் இருந்த போது, லீலாவிடம் தங்களுடைய மோசமான ஆசையை வெளிப்படுத்தினர். இதை கேட்ட லீலா, இருவரையும் நிற்க சொல்லி அவர்கள் முன் மண்டியிட்டு அமர்ந்தால். உங்க கண்களை மூடிக்கொள்ளுங்கள் எனக்கு வெக்கமாக இருக்கு என்று கூறினாள். உல்லாச உலகில் பறந்து கொண்டிருந்த இருவரும் கண்களை மூடினர். அப்போது, தன்னுடைய ஹேன்ட்பேக்கில் மறைத்து வைத்திருந்த கூர்மையான கத்தியை எடுத்தாள்.
“இது என் அக்கா ஷீலாவுக்கு நீங்கள் செய்ததற்கான பதில்!” என்று கத்தினாள்.
முதலில் ராஜேனின் அந்தரங்க உறுப்பை ஒரே வெட்டில் அறுத்தாள். ரத்தம் பீறிட்டு லீலாவின் முகத்தை சிவப்பாக்கியது. அடுத்து நொடி சுராஜின் உறுப்பும் துண்டாகி தரையில் விழுந்தது. இருவரும் போதையில் இருந்தாலும் கொடூர வலியில் அலறினர். “அய்யோ... வலிக்குது!” என்று கத்தியபடி அங்கும் இங்கும் ஓட முயன்றனர்.
லீலா அவர்களை விடவில்லை. காட்டுக்குள் விரட்டி விரட்டி, கத்தியால் மீண்டும் மீண்டும் குத்தினாள். “என் அக்காவை அழித்த மிருகங்கள்... இன்று நீங்கள் செத்து முடியுங்கள்!” என்று கூறியபடி, அவர்களை ரத்த வெள்ளத்தில் துடிக்க விட்டாள். இரு உடல்களும் அந்த ஆளில்லாத காட்டில் இறுதியாக அசையாமல் கிடந்தன.
லீலா அமைதியாக தன் உடலை சுத்தம் செய்து கொண்டு, நேராக அருகிலுள்ள காவல் நிலையத்திற்குச் சென்றாள். அங்கு டியூட்டியில் இருந்த அதிகாரியிடம்,
“நான் தான் ராஜேன் மற்றும் சுராஜ் என்ற இருவரையும் கொன்றேன். அவர்கள் என் அக்கா ஷீலாவை கற்பழித்து கொலை செய்தார்கள். குடும்பம் பயந்து புகார் கொடுக்கவில்லை. அதனால் நான் தீர்ப்பு வழங்கினேன். எனக்கு எந்த வழக்கறிஞரும் தேவையில்லை.
எந்த கருணையும் தேவையில்லை. தூக்கு தண்டனை கொடுத்தாலும் சரி, ஆயுள் தண்டனை கொடுத்தாலும் சரி... அதை நான் மனப்பூர்வமாக மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக் கொள்கிறேன்” என்று அமைதியாக வாக்குமூலம் அளித்து சரணடைந்தாள்.
இந்தச் சம்பவம் மணிப்பூர் முழுவதும் பெரும் பரபரப்பை ஏற்படுத்தியது. ஒரு இளம்பெண்ணின் பழிவாங்கும் வெறி, சமூகத்தின் மௌனத்தை உடைத்தது. லீலாவின் துணிச்சல் பற்றி பலர் பேசினர்.
ஆனால் அவள் சிறையில் அமர்ந்திருந்தபோது கூட, “என் அக்காவின் ஆன்மா இப்போது அமைதியாக இருக்கும்” என்று மட்டும் சொல்லிக் கொண்டாள்.