புவனேஸ்வர் நகரின் ஒரு சாதாரண குடியிருப்பில், 16 ஆண்டுகளுக்கு முன் நடந்த ஒரு சின்ன சம்பவம், பின்னாளில் ஒரு குடும்பத்தின் முழு வாழ்க்கையையும் மாற்றி எழுதியது.
ஒரு மாலை நேரம். குப்பைத் தொட்டியில் அழுக்கு துணிகளுக்குள் சுருண்டு கிடந்த ஒரு பெண் குழந்தை. அழுகுரலோ, அசைவோ இல்லாமல் அமைதியாக இருந்தது.
அந்தத் தொட்டியைக் கடந்து சென்ற லட்சுமி-வெங்கடேஷ் தம்பதி, அந்தக் குழந்தையைப் பார்த்ததும் நின்றுவிட்டார்கள். வீட்டில் குழந்தை இல்லாத காலியான வாழ்க்கை. இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தார்கள். அன்றிரவே அந்தக் குழந்தையை வீட்டுக்குள் எடுத்துச் சென்றார்கள்.
அரசாங்க அனுமதிகள், சட்டப்பூர்வ ஆவணங்கள் எல்லாம் முடித்து, அந்தக் குழந்தைக்கு “திவ்யா” என்று பெயர் சூட்டினார்கள். லட்சுமி திவ்யாவிடம் எப்போதும் ஒரே வார்த்தையைத்தான் சொல்லி வந்தாள்.“நான் தான் உன் அம்மா. அப்பா தான் உன் அப்பா. உனக்கு வேறு யாரும் இல்லை.”
திவ்யா அதை நம்பி வளர்ந்தாள். பள்ளி, நண்பர்கள், வீட்டு வேலைகள் எல்லாம் சாதாரணமாகவே நடந்தன. லட்சுமி அவளை ஒரு நிமிடம் கூட கண்ணை விட்டு விடவில்லை. 16 ஆண்டுகள் கழித்து திவ்யா 12-ஆம் வகுப்பு படிக்கும் மாணவியாக வளர்ந்திருந்தாள். வீட்டில் யாருக்கும் தெரியாத ஒரு ரகசியம் மட்டும் மூடியே இருந்தது.
அந்த ஆண்டு திவ்யாவின் வாழ்க்கையில் இரண்டு பேர் நுழைந்தார்கள். ராஜ் மற்றும் கிரண். இருவருமே அதே பள்ளியில் படிப்பவர்கள். திவ்யா இருவரையும் ஒரே நேரத்தில் காதலிக்கத் தொடங்கினாள். ஒருநாள் மாலை வீட்டுக்கு வந்து, அம்மா-அப்பாவிடம் நேரடியாகச் சொல்லிவிட்டாள்.
“நான் ராஜ்யையும் கிரணையும் காதலிக்கிறேன். இரண்டு பேரையும்.”
லட்சுமியின் முகம் உறைந்தது. வெங்கடேஷ் அமைதியாக இருந்தார். இருவரும் கடுமையாக எதிர்த்தார்கள்.“ஒரு பெண் இரண்டு பேரை ஒரே நேரத்தில் காதலிக்கக் கூடாது. இது தவறு. இதை விட்டுவிடு.”
திவ்யா எதுவும் பேசவில்லை. அன்று முதல் வீட்டில் அவள் பேச்சு குறைந்துவிட்டது. உணவு சாப்பிடாமல், படிப்பை மறந்து, அறைக்குள் மூடியபடி அமர்ந்திருந்தாள். லட்சுமி பலமுறை அணுகினாள். திவ்யா பதில் சொல்லவில்லை.
இரண்டு வாரங்கள் கழித்து ஒரு சனிக்கிழமை. வெங்கடேஷ் தொழில் காரணமாக வெளியூர் சென்றிருந்தார். வீட்டில் லட்சுமி மட்டும் இருந்தாள். மதியம் சுமார் இரண்டு மணிக்கு கதவு தட்டும் சத்தம். திறந்ததும் திவ்யா உள்ளே நுழைந்தாள். அவளுக்குப் பின்னால் ராஜ்யும் கிரணும்.
லட்சுமி திகைத்தாள்.“இவர்கள் யாரு? ஏன் வீட்டுக்குள் கொண்டு வந்திருக்கிறாய்?”
திவ்யா அமைதியாக நின்று பேசினாள்.“நான் இருவரோடும் சேர்ந்து வாழப் போகிறேன். இது என் உரிமை. இருவரையும் திருமணம் செய்துகொள்ளப் போகிறேன். உன்னை இங்கே வச்சிக்கிட்டு அவங்க கூட நான் எப்படி இருக்கிறேன் என் பாரு.”
லட்சுமியின் கண்கள் சிவந்தன.“இது தவறு திவ்யா. இதை விட்டுவிடு. இவர்களை வெளியே அனுப்பு.”
அவள் இருவரையும் வெளியேற்ற முயன்றாள். அப்போதுதான் வீட்டில் சத்தம் எழுந்தது. சில நிமிடங்களில் எல்லாம் முடிந்துவிட்டது. லட்சுமி தரையில் விழுந்து கிடந்தாள். மூச்சு நின்றுவிட்டது.
திவ்யா உடனே அப்பாவிடம் போன் செய்தாள். குரல் அழுகுரலாக மாறியிருந்தது.“அப்பா… அம்மா திடீரென மூச்சுத் திணறி உயிரிழந்துவிட்டார்கள். என்ன செய்வதுன்னு தெரியல… சீக்கிரம் வாங்க…”
வெங்கடேஷ் ஓடி வந்தார். மனைவி மருத்துவமனைக்கு கொண்டு செல்லப்பட்டாள். ஆனால் உயிர் பிரிந்துவிட்டது. வீட்டுக்குத் திரும்பியதும் அவர் மகளின் முகத்தைப் பார்த்தார். அழுகை இருந்தது. ஆனால் கண்களில் வேறு ஏதோ இருந்தது.
சந்தேகம் வந்தது. வீட்டு சிசிடிவி காட்சிகளைப் பார்த்தார். கேமரா காலையிலேயே ஆஃப் செய்யப்பட்ட நிலையில் இருந்தது. பக்கத்து வீட்டின் CCTV காட்சியை வாங்கினார்.
மதியம் இரண்டு மணிக்கு திவ்யாவுடன் இரண்டு இளைஞர்கள் வந்த காட்சி தெள்ளத்தெளிவாக இருந்தது. ஏற்கனவே திவ்யா இரண்டு பேரைக் காதலிப்பதாகச் சொல்லியிருந்த நினைவு வந்தது.
அன்று மாலையே வெங்கடேஷ் காவல் நிலையத்துக்குச் சென்றார். புகார் கொடுத்தார். அப்போதுதான் அவர் வாயிலிருந்து ஒரு பெரிய ரகசியம் வெளியேறியது.
“சார்… இவள் என் பெற்ற மகள் இல்லை. 16 வருடங்களுக்கு முன் குப்பைத் தொட்டியில் கண்டெடுத்த குழந்தை. அரசாங்க அனுமதியுடன் வளர்த்தோம். இன்றுவரை இவளுக்குத் தெரியாது. ஆனால் இன்று என் மனைவியின் உயிர் இவள் கையால் பிரிந்திருக்கிறது என்ற சந்தேகம். இவளைக் கைது செய்து விசாரணை நடத்துங்கள்.”
காவல்துறை உடனே திவ்யாவையும் இரு இளைஞர்களையும் கைது செய்தது. விசாரணையில் முதலில் திவ்யா எல்லாவற்றையும் மறுத்தாள். “அம்மா திடீரென மூச்சு விடாமல் போயிட்டாங்க” என்று மட்டும் சொன்னாள். ஆனால் ஆதாரங்கள் முன் வைக்கப்பட்டதும் அவள் உடைந்தாள்.
“நான் காதலிச்சதை அம்மா எதிர்த்தாங்க. அதனால இருவரையும் வச்சு… அம்மாவை முடிவுக்குக் கொண்டு வந்தேன்.”
மூவரும் சிறையில் அடைக்கப்பட்டார்கள்.
இந்தச் செய்தி இணையத்தில் பரவியதும் கருத்துகள் வெள்ளம் போல் வந்தன. பலரும் ஒரே கேள்வியைக் கேட்டார்கள்.
“ஒரு குழந்தையை 16 ஆண்டுகள் தாய்மை உள்ளத்துடன் வளர்த்தாலும், டிஎன்ஏ மாறுவதில்லையா? வளர்ப்பு ஒரு பக்கம். உள்ளே இருக்கும் DNA வேறு பக்கம்.”
சிலர் லட்சுமியின் தாய்மையைப் பாராட்டினார்கள். சிலர் திவ்யாவின் செயலைக் கடுமையாகச் சாடினார்கள். ஆனால் யாரும் ஒன்றை மட்டும் மறுக்கவில்லை.
குப்பைத் தொட்டியில் இருந்து எடுக்கப்பட்ட ஒரு குழந்தை, 16 ஆண்டுகள் பிறகு, தன்னை வளர்த்த தாயின் உயிரைப் பறித்தது. ஒரே நேரத்தில் இருவருடன் இருப்பது தவறு என்பதே அவளுக்கு தெரியவில்லை. அந்தத் தாய் இறக்கும் வரை, தான் வளர்த்த மகள் குப்பையில் இருந்து வந்தவள் என்று சொல்லவே இல்லை.
இன்று அந்த வீடு காலியாக இருக்கிறது. திவ்யா சிறையில் இருக்கிறாள். வெங்கடேஷ் தனியாக இருக்கிறார்.
ஒரு குப்பைத் தொட்டியில் தொடங்கிய கதை, இப்படித்தான் முடிந்தது.
இது உண்மை சம்பவங்களை கொண்டு எழுதப்பட்ட கிரைம் கதை. பெயர்கள் மாற்றப்பட்டுள்ளன.