ராய்ப்பூர் அருகே உள்ள சிறிய நகரத்தில் வாழ்ந்த 48 வயதான ரவிந்தர் சிங். அரசு அலுவலகத்தில் கணக்குப் பிரிவில் பணிபுரிபவர். மனைவி 36 வயதான மீனாக்ஷி. இருவரும் பத்து ஆண்டுகளுக்கு மேல் இணைந்து வாழ்ந்தனர். வெளியுலகிற்கு அமைதியான குடும்பம் போலத் தெரிந்தது. உள்ளேயோ வேறு கதை.
ரவிந்தருக்கு வயது ஏறியதும் உடல்நிலை மாறியது. மீனாக்ஷியோ இன்னும் இளமையாகவே இருந்தாள். படுக்கையில் அவளுக்குத் தேவையான அரவணைப்பும் திருப்தியும் கிடைக்கவில்லை.
அந்த ஏக்கம் நாளுக்கு நாள் பெரிதாகியது. அதே அலுவலகத்தில் பணிபுரிந்த 38 வயதான சுரேஷ் குமாருடன் பேச்சு வந்தது. முதலில் சாதாரண உதவி. பிறகு இரகசிய சந்திப்புகள். நாளடைவில் அந்தப் பழக்கம் ஆழமாக வேரூன்றியது.
அலுவலகத்தில் முதலில் சாதாரணமாகவே தொடங்கியது. கோப்புகளை ஒப்படைக்கும்போது கைகள் சற்று நெருங்கின. பார்வைகள் சில விநாடிகள் நின்றன. மீனாக்ஷி முதலில் தயங்கினாள். ஆனால் உள்ளே இருந்த தனிமை அவளை இழுத்தது.
ஒரு மாலை வேலை முடிந்த பிறகு சுரேஷ் அவளை சிறிய தேநீர் கடைக்கு அழைத்தான். பேச்சு நீண்டது. வீட்டுச் சலிப்பு, கணவரின் அமைதி, தன் உடலில் எழும் ஏக்கம் — எல்லாம் மெல்ல வெளிப்பட்டது. சுரேஷ் கேட்டான், தீர்ப்பு சொல்லவில்லை. அந்த அமைதி அவளுக்குப் புதியதாக இருந்தது.
முதல் இரகசிய சந்திப்பு ஒரு நண்பனின் காலியான வீட்டில் நடந்தது. வெளிச்சம் குறைவாக இருந்தது. மீனாக்ஷி நடுங்கினாள். சுரேஷ் அவள் தோளை மெதுவாகத் தொட்டான். அவள் பின்வாங்கவில்லை. இருவரும் நீண்ட நேரம் அமைதியாக அமர்ந்தனர். பிறகு அவள் தலையை அவன் தோளில் சாய்த்தாள். அந்தத் தொடுதலே அவளுக்குப் பல நாள் கழித்து கிடைத்த அரவணைப்பாக இருந்தது.
அடுத்தடுத்த சந்திப்புகளில் நெருக்கம் அதிகரித்தது. ஒரு முறை மழை பெய்துகொண்டிருந்தது. இருவரும் ஒரு சிறிய விடுதியில் அறை எடுத்தனர். ஜன்னல் வழியாக மழை சத்தம் கேட்டது. சுரேஷ் அவள் முகத்தை இரு கைகளாலும் பிடித்துப் பார்த்தான். மீனாக்ஷி கண்களை மூடிக்கொண்டாள். அவன் உதடுகள் அவள் நெற்றியில் பட்டன.
பிறகு கன்னத்தில். அவள் மூச்சு வேகமானது. ஆடைகள் மெல்ல நழுவின. இருவரும் படுக்கையில் படுத்தனர். உடல்கள் ஒன்றோடொன்று ஒட்டிக்கொண்டன. வெப்பம் பரவியது. அவள் விரல்கள் அவன் முதுகைப் பற்றின. சுரேஷ் அவளின் இடுப்பை இறுகப் பிடித்தான். நேரம் நின்றது போல இருந்தது. முடிவில் இருவரும் அமைதியாகினர். மீனாக்ஷியின் கண்களில் நீர் வந்தது. வெட்கமல்ல, நிம்மதி.
நீண்ட நாட்கள் கழித்து திருப்தி. அவளுக்கு புதிய உலகமாக தோன்றியது. இன்னொரு நாள் அவன் வீட்டிற்கு அருகிலுள்ள தோட்டத்தில் சந்தித்தனர். இருட்டிய பிறகு. மரங்களின் நிழலில் நின்றனர். மீனாக்ஷியின் அழகுகளுடன் சுரேஷின் கைகள் விளையாடின.
அந்த விளையாட்டை கண்களை மூடி ரசித்தாள் மீனாக்ஷி. ஆடைகள் இடையூறாக இருந்தன. இருவரும் பொறுமையின்றி ஒன்றையொன்று இழுத்தனர். நிலம் குளிர்ச்சியாக இருந்தது. ஆனால் உடல்கள் வெப்பமாக இருந்தன. முடிவில் அவள் சுரேஷின் இதயதுடிப்பை காதை வைத்து கேட்டபடி அவனின் நெஞ்சில் முகம் புதைத்து அமைதியாக இருந்தாள். அந்த நேரத்தில் கணவன் நினைவே வரவில்லை.
நாளடைவில் இந்தச் சந்திப்புகள் அவளுக்குத் தேவையானதாக மாறின. வீட்டில் ரவிந்தர் பக்கத்தில் படுக்கும்போது அவள் மனம் சுரேஷிடம் சென்றது. அவன் தொடுதல், அவன் மூச்சு, அவன் கண்களில் தெரிந்த ஆசை — அவை அவளை இழுத்தன.
ஒரு முறை அவள் தானே முன்வந்து அவனை அழைத்தாள். “இன்றிரவு வேண்டும்” என்றாள். அந்த இரவு அவர்கள் நீண்ட நேரம் பிரியாமல் இருந்தனர். உடல்கள் பழகிவிட்டன. ஆனால் உணர்ச்சி ஒவ்வொரு முறையும் புதிதாக எழுந்தது.
இந்த இரகசிய உலகம் அவளை மாற்றியது. வெளியில் அமைதியான மனைவியாகத் தெரிந்தாள். உள்ளே வேறொருவனின் மனைவியாக மாறிக்கொண்டிருந்தாள். சுரேஷும் அவளை விட்டு விலகவில்லை. இருவரும் இந்த உறவைத் தற்காலிகமாக நினைக்கவில்லை. அதுதான் பின்னர் நடந்த கொடூர முடிவுக்கு வித்திட்டது.
சுரேஷ் அவளுக்குப் புதிய உலகத்தைக் காட்டினான். மீனாக்ஷி ஒரு கட்டத்தில் தீர்மானித்தாள் — இந்த வாழ்க்கையை மாற்ற வேண்டும். கணவரைப் பிரிந்து சுரேஷுடன் புதிய வாழ்க்கை தொடங்க வேண்டும். ஆனால் சொத்து, வீடு, சமூகப் பார்வை எல்லாம் தடையாக இருந்தன. அவள் உள்ளத்தில் ஒரு இருண்ட திட்டம் முளைத்தது.
அன்றொரு நாள் காலை. மீனாக்ஷி ஒரு பெரிய ஷாப்பிங் மாலுக்குச் சென்றாள். புதிய கத்தியை வாங்கினாள். பில் செலுத்தும்போது கேமராக்கள் அவளைப் பதிவு செய்தன. அவள் அதைச் சாதாரண வீட்டுப் பொருள் போல வாங்கினாள். யாரும் சந்தேகிக்கவில்லை.
அன்றிரவு வீட்டில் ரவிந்தர் திரும்பினார். மீனாக்ஷி சாதாரணமாகவே நடந்துகொண்டாள். உணவு, பேச்சு, பிறகு படுக்கை. அப்போது நடந்தது கொடூரமானது. உறவின் போது அவள் திடீரென வன்முறையில் இறங்கினாள். ரவிந்தர் எதிர்பாராத தாக்குதலில் உயிரிழந்தார். வீடு அமைதியாக இருந்தது. அண்டை வீட்டாருக்கு எதுவும் தெரியவில்லை.
பிறகு அவள் சுரேஷை அழைத்தாள். இருவரும் உடலை ஒரு பெரிய மூட்டையில் கட்டினர். இருசக்கர வாகனத்தில் சுரேஷ் ஓட்டினான். மீனாக்ஷி பின்னால் அமர்ந்து மூட்டையைப் பிடித்துக்கொண்டாள்.
நள்ளிரவில் ஆள் நடமாட்டம் இல்லாத காட்டுப் பகுதிக்குச் சென்றனர். அங்கே மூட்டையை வீசிவிட்டுத் திரும்பினர். சாலைகளில் சில கேமராக்கள் அவர்களைப் பதிவு செய்திருந்தன. ஆனால் அப்போது யாருக்கும் தெரியவில்லை.
இரண்டு நாட்கள் கழித்து மரம் வெட்டும் வேலைக்குச் சென்ற சில தொழிலாளர்கள் கடுமையான துர்நாற்றத்தை உணர்ந்தனர். ஒரு மூட்டை புதரில் கிடந்தது. அவர்கள் உடனே வன அதிகாரியை அழைத்தனர். காவல் துறையினர் வந்தனர். மூட்டையைத் திறந்ததும் உண்மை வெளிப்பட்டது.
விசாரணை தொடங்கியது. மூட்டையைக் கொண்டுவந்த வாகனம் யார் என்று சாலை சிசிடிவிகளைப் பார்த்தனர். இருசக்கர வாகனம் மீனாக்ஷியின் வீட்டுக்குச் சென்றது. பின்னர் காட்டுக்குச் சென்றது. அதே நாள் காலை ஷாப்பிங் மாலில் கத்தி வாங்கிய காட்சிகளும் கிடைத்தன. பில், நேரம், முகம் — எல்லாம் பொருந்தியது.
சுரேஷைக் கைது செய்தனர். முதலில் அவர் வேறு கதையைச் சொன்னார். மீனாக்ஷி தனக்குத் தெரியாது என்றார். ஆனால் ஆதாரங்கள் அதிகரித்தன. இருவரும் சிறையில் அடைக்கப்பட்டனர்.
அண்டை வீட்டாருக்கு அதிர்ச்சி. “இவ்வளவு அமைதியாக இருந்தார்களே…” என்றனர். அலுவலகத்தில் சுரேஷின் சக ஊழியர்கள் நம்பவில்லை. மீனாக்ஷியின் உறவினர்கள் வெட்கத்தில் தலைகுனிந்தனர்.
இந்தச் சம்பவம் ஒரு பாடம். வெளியில் தெரியும் வாழ்க்கை வேறு. உள்ளே நடக்கும் திட்டம் வேறு. ஒரு கத்தி, ஒரு இரவு, ஒரு காடு — அத்தனையும் சிசிடிவி காட்சிகளால் வெளிச்சத்துக்கு வந்தது. இப்போது இருவரும் நீதிமன்றத்தை எதிர்கொள்கிறார்கள். கதை இங்கே முடியவில்லை. விசாரணை இன்னும் தொடர்கிறது.