அவள் பெயர் லலிதா (43). கொரோனா காலத்தில் தன் 15 வயது மகனையும், கணவர் ராஜேஷ்ஐயும் இழந்து தனிமையில் தவித்தவள்.
மாங்காய் வியாபாரம் செய்து வந்த அவள், கடை மற்றும் வீடுகளின் வாடகை வருமானத்தால் உயிர் வாழ்ந்து வந்தாள். மாங்காய் சீசன் இல்லாதபோது வீட்டிலேயே அதிக நேரம் செலவிடும் அவளுக்கு, தனிமை கொடூரமான நிழலாக மாறியது.
இது உண்மை சம்பவங்களை அடிப்படையாக கொண்டு எழுதப்பட்ட கிரைம் கதை. பாதிக்கப்பட்டவர்களின் வலியை கருத்தில் கொண்டு சம்பவம் நடந்த இடம் மற்றும் பெயர்கள் மாற்றப்பட்டுள்ளது.
அவளுடைய அக்கா சுமித்ரா வேறு மாநிலத்தில் வசித்தாள். சுமித்ராவின் மகன் ஆதர்ஷ் (17 வயது) அருகிலுள்ள பள்ளியில் படித்து வந்தான். ஹாஸ்டலில் தங்கி படிப்பதற்குப் பதிலாக, சித்தி லலிதாவின் வீட்டில் தங்கி படிக்கலாம் என்று குடும்பத்தினர் ஆலோசனை செய்தனர்.
"தனிமையில் இருக்கும் உன் தங்கைக்கு ஆதரவாக இருப்பான்" என்ற நம்பிக்கையில், ஆதர்ஷை லலிதாவின் வீட்டுக்கு அனுப்பினர். அவன் பள்ளிக்குச் சென்று வந்தான், வீட்டில் உதவியாகவும் இருந்தான். எல்லாம் சாதாரணமாகத் தோன்றியது.
ஆனால் கடந்த சில மாதங்களுக்கு முன்பு, லலிதாவின் வாழ்க்கை தலைகீழாக மாறியது. திடீரென தன் உடலில் ஏற்பட்ட மாற்றங்களால் அவள் அதிர்ந்து போனாள். வயிறு சற்று வீங்கியிருந்தது.
மாதவிடாய் ஐந்து-ஆறு மாதங்களுக்கு ஒருமுறைதான் வரும் என்பதால், அவள் எதுவும் சந்தேகப்படவில்லை. ஆனால் ஒரு நாள் வீட்டு கர்ப்ப பரிசோதனை கிட்-இல் இரண்டு கோடுகள் தெளிவாகத் தெரிந்தன – அவள் கர்ப்பமாக இருந்தாள்!
"இது எப்படி சாத்தியம்? என் கணவர் இறந்து நான்கு ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன. வேறு யாருடனும் தொடர்பு இல்லையே!" என்று மன உளைச்சலில் அழுது புலம்பினாள். தன் நெருங்கிய தோழியும் மனநல ஆலோசகருமான டாக்டர் ப்ரியாவை அணுகினாள். கண்ணீருடன் எல்லாவற்றையும் சொன்னாள்.
ப்ரியா உடனடியாக ஒரு பெண் மருத்துவரைத் தொடர்பு கொண்டு, ஸ்கேன் செய்ய ஏற்பாடு செய்தாள். முடிவு அதிர்ச்சி தருவதாக இருந்தது – நான்கு மாத கர்ப்பம்! "எனக்கு எப்படித் தெரியவில்லை?" என்று லலிதா கதறினாள்.
இரவு நேரங்களில் பால் குடித்துவிட்டு உறங்கச் செல்வது அவள் வழக்கம். சில நாட்களில் பால் வித்தியாசமான சுவையில் இருக்கும். பிறகு எதுவும் நினைவில் இருக்காது – எப்போது தூங்கினோம், எப்போது எழுந்தோம் என்று கூடத் தெரியாது. இது அவளை சந்தேகத்தில் ஆழ்த்தியது. வீட்டில் ஆதர்ஷ் மட்டுமே இருந்தான். ஆனால் "பள்ளி மாணவன்... அவன் மீது எப்படிக் குற்றம் சாட்டுவது?" என்று தயங்கினாள்.
ப்ரியாவின் ஆலோசனையின் பேரில், லலிதா ஒரு மறைக்கப்பட்ட கேமரா (பொம்மை வடிவில்) வாங்கி வைத்தாள். இரண்டு வாரங்கள் காத்திருந்தாள். ஒரு இரவு... கேமராவில் பதிவான காட்சி அவளை உலுக்கியது.
பால் குடித்து அயர்ந்து தூங்கிக் கொண்டிருந்த லலிதாவை ஆதர்ஷ் அணுகினான். அவள் ஆழ்ந்த மயக்கத்தில் இருந்தாள். அவன் தகாத முறையில் அவளுடன் நடந்து கொண்டான். அவள் உணர்வே இல்லாமல் கிடந்தாள்!
மறுநாள் லலிதா ஆதர்ஷை கண்டித்து விசாரித்தாள். அவன் உடைந்து சொன்னான்: "சித்தி மாத்திரைகளில் இருந்து மயக்க மாத்திரையை அதிக அளவு எடுத்து உங்கள் பாலில் கலந்து விடுவேன். நீங்கள் மயங்கிய பிறகு... நான் தவறு செய்தேன்."
அந்த வார்த்தைகள் லலிதாவை தகர்த்தன. கர்ப்பத்திற்குக் காரணம் ஆதர்ஷ்தான்! தன் அக்காவின் மகன்... தான் நம்பி வீட்டில் தங்க வைத்திருந்த சிறுவன்!
டாக்டர் ப்ரியா உடனடியாக காவல் நிலையத்திற்கு அழைத்துச் சென்றாள். புகார் பதிவானது. போலீஸார் ஆதர்ஷை கைது செய்தனர். அவன் சிறுவர் சீர்திருத்த பள்ளியில் அடைக்கப்பட்டான்.
இந்த சம்பவம் லலிதாவின் குடும்பத்தை மட்டுமல்ல, முழு சத்தீஸ்கர் மாநிலத்தையும் அதிர்ச்சியில் ஆழ்த்தியுள்ளது. ஒரு தாயின் தனிமை, நம்பிக்கை துரோகம், மயக்க மருந்து, மறைக்கப்பட்ட கேமரா, அதிர்ச்சிகரமான வெளிப்பாடு – இவை அனைத்தும் ஒரு கொடூர கனவை நினைவூட்டுகின்றன.
லலிதா இப்போது தன் கர்ப்பத்துடன் போராடி வருகிறாள். கணவன், மகன் என இருவரையும் கொரோனா அரக்கனிடம் கொடுத்து விட்டேன், இந்த கருவை நான் அழிக்க விரும்பவில்லை.
பெற்று வளர்க்க விரும்புகிறேன் என்ற பிடிவாதத்துடன் நிற்கிறார். "என் வாழ்க்கை ஏன் இப்படி ஆகிவிட்டது?" என்று அவள் கேட்கும் கேள்விக்கு இன்னும் பதில் இல்லை. அந்த குழந்தையின் எதிர்காலம் எப்படி இருக்கும்..?
ஆனால் இந்த சம்பவம் ஒரு பாடமாக அமைந்துள்ளது – நம்பிக்கை வைக்கும் இடத்தில் கூட இந்த காலத்தில் மிகுந்த எச்சரிக்கை தேவை என்பதை!இது போல கொடூரங்கள் இனி நிகழாமல் இருக்க, சமூகம் விழித்துக்கொள்ள வேண்டிய நேரம் இது.